Door een kleine vergissing zit ik nu aan het eind van perron 15B met mijn rug tegen een pilaar en mijn laptop op schoot, een stukje te schrijven voor mijn weblog. Voor het eerst sinds lange tijd kan ik eindelijk weer eens lekker van de zon genieten. Dat kan ik natuurlijk tijdens de rookpauzes bij Admium ook wel, alleen kan ik nu langer dan vier minuten en twintig seconden mijn armen laten bruinen in de zon. Terwijl ik me bedenk dat ik altijd wel snel verbrandt in de zon schuift er een trein voor me. De machinist van de grote geel-blauw gecamoufleerde dubbeldekker had blijkbaar het besluit genomen dan studenten met een laptop op hun schoot, het niet verdienden om al werkend in de zon te zitten en had precies voor mij zijn trein gestopt. Zou die machinist het leuk vinden als ik een giga zonnescherm om zijn tuin plantte? Ik denk het ook niet. Verderop hangt een klok waarvan ik verneem dat de trein over excact drie minuten voor mij vertrokken moet zijn. Net goed!
Het is vrijwel zeker dat ik maandag bruiner op mijn stage verschijn dan als waarmee ik met weekend gegaan was. Morgen wacht mij een tachtig kilometerlange steptocht door en rond Hilversum. Behalve dat dit een uitstekende training zal zijn voor mijn lange afstanden, probeer ik hier geld mee op te halen voor de Nederlandse Autoped Federatie. Het overkoepelende steporgaan van Nederland. Steppend Nederland is toe aan een chiptimingsysteem welke doorgaans niet gratis bij een gezinsverpakking boter geleverd worden. Een sponsortocht dus. Achttien graden, zon en een lange afstand. Als ik morgen niet halfdood thuiskom weet ik het ook niet meer. Gelukkig is het geen wedstrijd.
(meer)
Het nare aan vakanties is dat er altijd een einde aankomt. Dit weekend was mijn laatste weekend voordat de school weer begint. Woendagochtend zijn de deuren weer geopend en kan ik beginnen aan het laatste jaar. Een lang jaar. Een lang maar vooral ook druk jaar. 
