Heb ik goed gerekend? Geen deelnemers overgeslagen? Geen resultaten dubbel geteld? Het lijkt allemaal te kloppen.

Voor veel mensen was het bijzonder dat ik aan het begin van dit jaar begon met steppen. Er zijn ook mensen die dit niet verwachtten bij iemand als ik; een vooral luie ICT-er met een sportervaring van 0,2 (naar de bushalte fietsen... en terug). Ook zijn er mensen die hier nogal lacherig over deden; binnen de stepwereld was ik al ingedeeld om de achterhoede van het deelnemersveld te versterken. Deze ‘negatievelingen' moet ik teleurstellen; ik ben waarschijnlijk als 5e geëindigd in de Nederlandse Kickbike-competitie.

(meer)

Wat een weekend. Inmiddels zit ik in de trein van Utrecht naar Amersfoort en ben ik sinds vanmiddag 13:00 uur onderweg naar huis. Een bevriende stepper heeft mij meegenomen naar Roosendaal en daar op de trein gezet. Voordat we daar aankwamen zijn we samen met zijn dochter bij zijn andere dochter die in België woont, geweest voor het avondeten.

Iedereen praat weer Nederlands en het lijkt erop dat er een einde is gekomen aan dit grandioze weekend. Ik had gisteravond geen tijd (of eigenlijk zin) om nog een stukje te schrijven, ik wilde gewoon even relaxen. De wedstrijden van gisteren zijn mij ook niet slecht bevallen; met een tiende plek in de heren-senioren categorie en een dertiende plek in het totale herenveld en een vierde plek tijdens de estafette, kan ik mijzelf meer dan gelukkig prijzen.

(meer)

Inderdaad; een lange manier om ‘gewoon dood' te gaan. Met een rampzalige temperatuur van wel 31 graden is het echt geen pretje om heuvels met een stijgingspercentage van twaalf procent te beklimmen. Gisteren op een rustige snelheid even wat oefenrondjes gereden. Nu tijdens de echte wedstrijd die bestond uit zeven rondes van zes kilometer, was het natuurlijk de bedoeling om zo snel mogelijk weer bij de finish uit te komen.
Verstand op nul, muziek op tien, snelheid op 25 en remmen is taboe. Oké ik geef toe dat ik zo hier-en-daar aan het begin van scherpe bochten toch even met twee handen mijn remmen in geknepen heb. Alles onder het motto ‘veiligheid voor alles'! (meer)

Eindelijk; het weerzien met mijn iPod. Eigenlijk het weerzien met mijn oortjes en iPod. Ik heb vanavond dus eindelijk mijn muziek weer in mijn oren. Nog belangrijker; ik heb morgen bij de marathon een beetje muziek in de buurt.
Over de marathon gesproken; ik heb vandaag kennis gemaakt met het parcours. Het is geen wedstrijdparcours eerder een langzame manier om jezelf kapot te maken.

(meer)

Inmiddels is het vrijdagmidag en hebben we ons zojuist tegoed gedaan aan een lekkere brunch. Het is behalve droog, ook nog eens warm en zonnig. We hoeven over een klein uurtje pas te vertrekken naar de aanmeldtafel in Sankt Wendel. Een stad van en klein half uurtje verderop. Hier zullen de komende dagen stepraces en evenementen gehouden worden.
Momenteel heb ik een plekje gevonden in de schaduw van wat bomen rond onze kampeerplek, waarin ik met oerhollandse muziek een berichtje voor mijn weblog typ. (meer)

Het is zover; ik zit met mijn laptopje veilig en lekker droog in mijn tent op een camping in Duitsland. Toen we vanmorgen in Nederland vertrokken rond de klok van tienen, leek het erop een mooie dag te gaan worden. Inmiddels ben ik er al achter dat juist dat niet gaat meer lukken.
Naarmate we verder richting de camping kwamen, werd het steeds donkerder en begon het zelfs te regenen. Met dezelfde regen kwamen wij rond half vier aan op camping Waldwiesen. In een moment van droogte werden er wat tenten opgezet en ingericht. De grootste tent, die van de familie Reijne, de aanstichters van de stepperij in Woudenberg, heeft de droogte niet meer gehaald. Het begon weer te spetteren en te regenen. In de regen werd ook hun tent opgebouwd en ingericht. (meer)

Mijn oog was gevallen op een artikelje over de Friday Night Skate. Een skatetocht van 20 KM dwars door en rond Amersfoort. Het bijzondere aan deze tocht was dat deze begeleid werd door politie en verkeersregelaars op skates. Het leek me wel leuk om dit eens te zien en wellicht mee te doen. Natuurlijk wel op de step want skates heb ik niet meer.
Ik werd bij deze sportieve ‘uitdaging' bijgestaan door Rosanne, een teamgenote uit het stepteam. Nadat we vanuit Woudenberg naar Amersfoort gestept waren kwamen we aan op het plein waar de skaters zich verzamelden. Het was rustig: een aantal verkeersregelaars en een handjevol deelnemers. Na een zeer kort overleg met de politieagent was het duidelijk: we mochten meerijden in de tocht.

(meer)

De laatste dag die voor het grootste deel in het teken stond van de lange terugreis naar Nederland. We vertrokken om 9:00 uur naar Louny om daar de laatste wedstrijd te rijden. Een 14 kilometer lange tijdrit door diverse dorpjes die vooral bestond uit klimmen en afdalen. Langs de route zaten Tsjechische inwoners met fluitjes, ratels en andere instrumenten op stoeltjes en aan tafeltjes, de deelnemers aan te moedigen.
Vier dagen achter elkaar doorbeuken zonder je spieren een dag rust te gunnen is eigenlijk teveel van het goede. Na meer dan een half uur kwam ik over de eindstreep en was het weekend afgelopen. Voordat de prijsuitreiking begon werd er eerst nog eventjes gedoucht; na de prijsuitreiking zouden we direct vertrekken naar Nederland. Zo gezegd, zo gedaan; om 15:00 uur waren we weer op de terugweg om rond 23:30 uur in Arnhem aan te komen.

Moe maar zeer voldaan en met spierpijn stapte ik in de auto; ik ging weer naar huis.

Na zaterdagochtend een wedstrijd gereden te hebben in Louny, de andere locatie, vertrokken de twaalf Nederlanders met het busje en wat auto's naar het adres van ons slaapvertrek voor de komende en tevens laatste nacht. Ik liep met drie anderen naar binnen, naar de tienpersoonskamer die oorspronkelijk enkel voor de heren bedoeld was. Stapelbedden!!!
Ik bemachtigde het onderste bed van een stapelbed dat in de hoek stond, plaatste mijn tassen en jas op het matras en liep als een piraat die net een schip gekaapt had weer de kamer uit. Buiten aangekomen klaagden de dames die ook deel van onze groep uitmaakten over de vochtigheidsgraad in hun kamers. (meer)

Na een heerlijke nacht werd ik wakker met pijn op de borst. Precies op de plek waar ik gister mijn stuur had ontvangen bij mijn val op de brug. Na een snelle inspectie bleek de rode vlek weg te zijn. De zalf had blijkbaar geholpen de vlek weg te krijgen.
Eerst maar even naar de WC. Daar bleek dat ik toch meer last kreeg van die val dan ik had gehoopt. Wanneer ik diep adem haalde voelde ik een drukkende pijn. Een geneusde rib?

Iets later na een ontbijt van krentenbollen en ‘7up' verzamelden alle Nederlandse steppers en stepsters zich beneden voor het ‘hostel'. We vertrokken op de step richting de startlocatie van de marathon. Een afstand van drie rondes van tien kilometer en veel bergen. Opweg naar de start merkte ik dat ook mijn benen nog niet bijgekomen waren van de sprint van gisteren.

(meer)