Het laatste weekend vakantie
30 08 09 - 21:27
Het nare aan vakanties is dat er altijd een einde aankomt. Dit weekend was mijn laatste weekend voordat de school weer begint. Woendagochtend zijn de deuren weer geopend en kan ik beginnen aan het laatste jaar. Een lang jaar. Een lang maar vooral ook druk jaar. Stage, stepwedstrijden, rijbewijs, werk en examens. Gezellig alles tegelijk en door elkaar; om het makkelijk te houden. Ondertussen moet ik ook nog op zoek naar een nieuwe school. Een andere opleiding terwijl ik nog geen idee heb wat dat zou moeten gaan worden. Iets met multimedia waarschijnlijk.. En anders word ik bakker!
Dit was dus het laatste weekend. Een bijzonder weekend. Vrijdagavond was ik afgereisd naar Amersfoort om daar een fotoreportage te schieten van VathorstNOW. Een soort van uit-de-kluiten-gewassen-buurtfeest. Vrijdagavond zouden zangeres Belle Perez en rapper Yes-R optreden op het grote podium in het nog grotere open weiland. Nog voordat Yes-R om 20:00 uur begon aan zijn optreden, begon de lucht ernstig te verduisteren en te betrekken met een groot wolkendek. Na enkele akkoorden van Yes-R begon het te spetteren, nee regenen. Binnen 5 minuten kwam de regen met zwembaden tegelijk van boven en trakteerde het toegestroomde publiek van Yes-R met een nat pak. Ik had al snel een onderkomen gevonden in de VIP-tent. Een grote witte en waterdichte partytent vlak bij het podium. Al snel stroomde de VIP-tent vol met niet-VIP's. Er werden even wat taken omgeruild; de lucht begon te rommelen en Yes-R stopte met optreden. Het optreden was tijdelijk afgelast en zou binnen dertig minuten weer hervat worden. Ver voordat de dertig minuten voorbij waren werd de stekker van het hoofdpodium losgetrokken en was het podium op één veiligheidslamp na, helemaal donker. Geen muziek en geen artiest, enkel een lichtshow van de weergoden. Het bliksemde en donderde ondertussen lekker door.
Het publiek zocht haar onderkomen in de kleine eet-tentjes en de grote VIP-tent toen de medewerkers van het evenement ons kwamen melden dat het evenement afgelast was en we het beste naar huis konden gaan. Daar ging ik weer; door de regen op naar de bus. Tsjah, het had leuker kunnen aflopen.
De gehele zaterdag stond in het teken van de stepwedstrijd van die middag. Toen ik mij drie keer had omgedraaid en het tijd vond om uit bed te komen en onder de douche te stappen, probeerde ik me een planning te maken voor die dag. Ik moest nog even brood kopen, mijn tassen inpakken, DVD'tje branden en vertrekken naar het clubhuis van het stepteam. Op mijn gemak volbracht ik al mijn taken en kwam ik ruim op tijd aan bij de overburen van mijn buren van mijn buren van mijn buren van mijn buren van mijn buren van mijn buren. (logisch, niet?)
Na een rit van ruim negentig minuten kwamen we aan in het Noord-Hollandse Noord-Scharwoude. De stepwedstrijd in dit dorpje valt jaarlijks samen met de lokale beddenrace. Een raar gezicht; een tweetal die een soort van estafetterace houden met een bed op wielen. Doordat het parcours precies door het dorpje voer, bestond het voor 100% uit klinkerbestr-t-t-trating. Je weet wel; "Vroegâh hadden we geen drempels, alleen kuilen!". Even niet opletten en je voorwiel maakte een noodstop in één van de vele kuilen in de bestrating. Na een race van zestig minuten had ik een zevende plek bemachtigd vanuit de twintig participerende heren. Opvallend was dat ik zomaar voor twee jonge en sterke tegenstanders uit wist te steppen. Reed ik zo hard of reden zij niet zo door?
Binnen 15 uur na de wedstrijd klopte ik weer aan bij de achterdeur van trainer Mario. Het was zondagochtend, kwart voor negen en we zouden samen deelnemen aan de keurslagerstocht. Een fietstocht voor de welbekende slagers die zicht vrijwel in elk zelfrespecterend dorp huisvesten. De gemiddelde snelheid zou rond de 25 kilometer uitkomen. Ik had mijzelf al voorbereid op een tocht van ruim 100 kilometer waarbij ik met 25 km/u uit de wind van de wielrenners zou gaan steppen. Enkele minuten voor het begin van de tocht, vertelde de tochtleider ons dat de snelheid ergens tussen de 27 en 30 k m/u zou komen te liggen. Dat hadden ze mij niet verteld! Met de stijfheid in de benen van de wedstrijd van zaterdag begon ik samen met Mario achter de slagers aan te steppen. Met lange vlotte slagen probeerde ik vlak achter de forse slager te blijven welke achter in de groep fietste. Na een ruime vijf kilometer hielden mijn benen het voor gezien; dit was te veel van het goede. Ik liet de groep los en stepte met een omweg naar huis. Lekker rustig en op mijn tempo. Mario joeg op zijn step nog altijd de fietsende slagers na.
Eenmaal thuis aangekomen bleek Mario gebeld te hebben. Hij was gestopt en weer onderweg naar de startplaats in Leusden. Ik stapte weer op mijn step en reed met de wind in de rug en een mountainbiker in het visier, op hoog tempo de acht kilometer naar Leusden.
Ik haalde samen met Mario onze Rabobank-tourpakketten op en kozen een KIKA-beer uit. Deze kregen we omdat onze 20 euro inschrijfgeld gestort zou worden bij KIKA. Met een blonde en bruine teddybeer in onze tas vertrokken we weer naar Woudenberg. Alweer rustig en beheerst.
De komende dagen ga ik mij bezighouden met rijlessen, mijn eerste schooldagen en het organiseren van een stepwedstrijd in Hoevelaken. Owjah, over zes dagen moet ik ook nog even een marathon tijdens het Nederlands Kampioenschap steppen. Ach; zo blijf je bezig!
Geen reacties