5.. 4.. 3.. 2.. 1.. Go!
16 08 09 - 00:29 Inderdaad; een lange manier om ‘gewoon dood' te gaan. Met een rampzalige temperatuur van wel 31 graden is het echt geen pretje om heuvels met een stijgingspercentage van twaalf procent te beklimmen. Gisteren op een rustige snelheid even wat oefenrondjes gereden. Nu tijdens de echte wedstrijd die bestond uit zeven rondes van zes kilometer, was het natuurlijk de bedoeling om zo snel mogelijk weer bij de finish uit te komen.Verstand op nul, muziek op tien, snelheid op 25 en remmen is taboe. Oké ik geef toe dat ik zo hier-en-daar aan het begin van scherpe bochten toch even met twee handen mijn remmen in geknepen heb. Alles onder het motto ‘veiligheid voor alles'!
Een warming up zou eigenlijk niet nodig zijn; ik had immers de halve dag al in de zon gezeten, gelopen en gelegen. Warm genoeg dus. Even gebruik maken van de Dixi, bidon vullen en klaarmaken voor de start. Om het deelnemersveld iets te verspreiden hadden wij de eer om eerst twee rondjes over de parkeerplaats te steppen. Na met het peloton over de parkeerplaats gezwalkt te hebben werd de rest van het parcours ook vrijgegeven. In een lange rij van herensteppers, die inmiddels al op sommige plekken uit een spleet, begonnen we aan onze eerste grote afdaling. Deze afdaling werd al snel gevolgd door een haakse bocht naar links. De rest van het parcours bestond uit scherpe bochten, al dan niet tijdens afdalingen, die vrijwel direct overgingen in beklimmingen waar je gerust U tegen zou mogen zeggen. Na snel naar mijn mededeelnemers gekeken te hebben, leek het mij makkelijk om tocht even gebruik te maken van de benenwagen tijdens deze zware beklimmingen. Ik blijk behalve snel te kunnen steppen, ook nog eens met 13 km/u naar boven te kunnen rennen. Ik word nog eens sportief.
In mijn zesde, en dus de voorlaatste ronde werd ik gepasseerd door de eerste stepper uit het peloton. Dat betekende behalve dat hij bijzonder snel was, ook nog dat ik hierdoor één ronde minder hoefde te steppen. Enkele minuten later passeerde ik de finish ook voor de laatste keer en mocht ik van mijn step afstappen. Warmte, vermoeidheid en daardoor ook kou trokken allen tegelijk over mijn lichaam. Na even afgekoeld te zijn op het tuinmeubilair van een bevriende Nederlander uit kampen en me gewassen te hebben bij het koudwater-tappunt langs het parcours werden de scorelijsten gepresenteerd. Wonder boven wonder heb ik in deze bizarre omstandigheden op dit absurde parcours een miraculeuze tiende plek weten te behalen tussen de heren senioren. Trots, moe maar voldaan keerde ik samen met mijn reisgezelschap en dus teamgenoten terug naar de camping. Morgen staat er een criterium en een estafette op het programma; twee wedstrijden en nog een hogere temperatuur.
Owja; ik schijn ook nog veertiende op de sprint geworden te zijn. Ik kan niet wachten om binnenkort in weer Nederland wedstrijden te rijden.
Geen reacties