Italië!
17 06 09 - 16:35
Zo, ik zit weer in de bus op weg naar Amersfoort. Mijn weekend is helaas weer voorbij en ik moet weer overschakelen naar het ‘opstaan-en-naar-mijn-stage' ritme. Een ritme dat ik niet heel lang meer vol hoef te houden; over 8 stagedagen is mijn stage voorbij en zal ik mij weer volledig kunnen richten op de fotografie, webprogrammeren en natuurlijk het steppen.De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in het italiaanse Verrayes, een plaats op 1100 meter hoogte in de bergen. Ik was daar omo mee te doen met de eerste eurocupwedstrijden.
Dit seizoen zijn er vier eurocupweekend waarvan het eerste dus in Italië was. Doordat er geen internetverbinding aanwezig was heb ik helaas niet kunnen bloggen. Bij deze dus een korte samenvatting. Na een reis van zo'n 15 uur kwam het busje met Nederlandse steppers aan op de plaats in de bergen. Een sportterein dat gebruikt wordt door het italiaanse skiteam (voor zover ik dat nog weet) Een parcours met enkele grote beklimmingen en natuurlijk ook wat afdalingen.
De zaterdag begon warm, met zo'n dertig graden welteverstaan. Na het ontbijt bij de caravan van mijn teamgenoten kon er ingeschreven worden bij de Italianen in het hoofdgebouw. Daarna begon het lange wachten; de eerste wedstrijd, een race van tien kilometer, begon pas om vier uur. Om de tijd te doden heb ik wat gepraat met Nederlanders, Duitsers en Italianen die overigens heel slecht zijn in Engels.
Om vier uur verscheen ik met de nodige hoeveelheid zonnebrandcrème, een volle bidon en harde banden aan de startlijn direct voor de eerste beklimming. Het startsein werd gegeven en de groep van vijftig steppers uit allerlei landen kwam in beweging.
Hoewel een race van tien kilometer inhoudt dat ik slechts zes rondes moest rijden, was dit fysiek een enorm zware race. Hoewel het parcours met beklimmingen en afdalingen op zich al een beproeving was, maakten de temperatuur en hoogte het er niet makkelijker op. Ik kreeg al na de tweede ronde last van mijn ademhaling. De ijlere lucht begon zijn tol te eisen. Vlak voordat ik de zesde en dus laatste ronde uitreed, kreeg ik mijn ademhaling op orde; veel te laat dus.
Desalniettemin behaalde ik hier toch nog een goede 22de plaats mee. Niet slecht als je denkt dat hier ook de snellere steppers uit Europa aan meedoen. Veel tijd om moe te zijn was er niet. Binnen anderhalf uur moest ik alweer opgesteld staan voor de stepestafette. Een wedstrijd waarbij een team van drie (in mijn geval twee) steppers om beurten één of meerdere rondes rijden en daarbij steeds de step over geven. Nu is het de kunst om de step zo snel mogelijk door te geven aan de volgende rijder om zo tijdwinst te genereren. Het prettige hiervan is dat je tussendoor, wanneer je partner aan het steppen is, even op adem kan komen zodat je alles kunt geven in de volgende ronde.
Ik stepte deze estafette samen met Mario, de trainer van High Level. Samen hebben we een zeer nette 5e plaats weten te behalen. Alle teams die voor ons eindigden hadden een driekoppig team en konden dus langer uitrusten tussendoor en hoefden per persoon een minder lange afstand te steppen. Dit pakte dus niet geheel verkeerd uit.
De volgende ochtend vroeg opgestaan. Nog net voordat de zon over de bergtoppen scheen stond ik naast mijn tent bij wat Nederlanders. Om half acht stond het ontbijt klaar in het hoofdgebouw van het sportterrein waar wij te gast waren. Na wat hard en droog brood en een bakje met cornflakes en yoghurt begaf ik mij naar mijn tent alwaar ik mijzelf en mijn step klaarmaakte voor het zwaarste onderdeel van het weekend: de marathon.
42 kilometer, oftewel 21 rondes, klimmen en dalen over het parcours dat we voor de verandering vanaf de andere kant mochten berijden. Een grote afdaling waar je met een ruime 50 km/u van kon afdalen werd onmiddellijk gevolgd door een beklimming die net weer te hoog was om je snelheid van de afdaling te behouden. Afdalen, bijsteppen, stroomlijnen en weer afdalen; 21 rondes lang. Wat zag ik er tegenop.
We gingen van start; startlijn, eerste bocht, de grote buitenring, de grote heuvel opklimmen, afdalen, bijsteppen, scherpe bocht... Daar ging het mis. Te snel, te ruimte bocht, te scheef en daar ging ik onderuit. In een flits schoof ik over het asfalt en lag ik op mijn rug op het parcours. Een groep met Italiaanse steppers ontweek mij net op tijd. "Shit, dit kon niet waar zijn!". Ik had deze bocht al heel vaak gereden, altijd precies goed en nu in de wedstrijd ging het mis. Ik controleerde mijzelf en stond op. Een bloedende wond op mijn rechterelleboog was het enige zichtbare letsel dat ik had opgelopen. Mijn knieën waren gevoelig na de val maar met de pijn was te steppen. Ik stapte weer op mijn step en begon met het inhalen van de steppers die mij voorbijgeraasd waren toen ik op de grond lag.
Diverse malen heb ik overwogen om te stoppen. De temperatuur, mijn arm die aan het dichtschroeien was, mijn kuiten die protesteerden bij elke beklimming; het was gewoon te zwaar voor me. Ik bleek zo gefocust te zijn op de beklimming dat ik vergat op mijn kilometerteller te kijken, toen er vanuit te jurytent geroepen werd dat ik nog tien rondes moest. Ik was al op de helft! Nog twintig kilometer en ik mocht stoppen.
Een kleine vijftig minuten later ging ik mijn laatste ronde in. Margriet, de vrouw van Mario, had mij al diverse malen een nieuwe bidon met schoon water aangegeven en telkens als ik langs de finishlijn stepte, werd ik met koud water overgooit; heerlijk!
Voor de laatste keer gaf ik energie en kracht die ik nog bezitte. Alles ging goed; de grote afdaling, de scherpe bocht waar ik eerder in gevallen was en vooral de laatste bocht ging goed. Ik rolde over de finishlijn en beëindigde daarmee direct mijn marathonavontuur. Moe, halfdood maar zeer voldaan: ik had zojuist met dertig graden een marathon gereden op een Italiaans bergparcours.
Er werd uitgerust, gedoucht, gegeten waarna de groep Nederlanders begon met het inpakken van de spullen en tenten. Het avonduur zat er weer op, we gingen naar huis.
Na een nachtelijke reis waarin ik het laatste uurtje geslapen heb kon ik mijn moeder en de kat weer begroeten. Hoewel ik net teruggekomen was van een grandioos weekend kon ik eigenlijk nog maar aan één ding denken; slapen.
een reactie
Jeetje mina, noem je dit “een korte samenvatting”? 
Hoe gaat het met je elleboog? Ik ben zeer benieuwd op welke plaats je bent geëindigd met de marathon!
En ook nog tijd gehad om mooie fotows te schieten?
Danny - 17 06 09 - 21:45